“ANNE, BENİM HEP KALBİMİ KIRIYORLAR”
İçimden çıkarıp, ellerime veriyorlar!
Üzerimden geçtiklerini sandıkları sözgelimi aşklar;
Beni, bana küstürüyolar!
Oysa bilmiyorlar ki,
Aşkın malzemesi sentetik değil;
Yüzde yüz pamuklu ve delikli!
Yutkunduğum her durakta içimde yüzen;
Aslında ruhumun proteinleri!!!!
içimizden çıkıp elimizde kalanlar geriye bakıpda keşke dediklerimiz yoksa her zaman artıdır ama insan öyle bir harman yapıyorki kendine beyninde kalbinin bir dal ihtiyacını karşılayamaz oluyor bütün karmaşasına rağmen her seferinde hızlanıyorsa kalp ozaman her seferine değiyor ama o ilk olan hep en çok özleniyor! (batur)
YanıtlaSilEda Adsız'a dedi ki...
YanıtlaSilKalbimden ellerime kalan bu rengarenk çeşitliliğin argosunu bile seviyorum. Belki bu aralar sadece onu seviyorum. O en çok özlenen ilk'leri cebime koydum; önümdekilerle oynuyorum. Hiç dizginlemeye çalışmadığım ruhumdaki kaosla konuşuyorum. Beni dinliyor içerideki kalabalık. Kulağımdaki uğultuyla beraber çok eski şarkılar dinliyorum. Yağlı pastel kokuyorlar....:)